2010 (c) mlektury.pl

STRESZCZENIE

Strony z opracowaniem:   1  | 2  | 3  | 4  | 5  | 6  | 7  | 8  | 9  | 10  | 11  | 12  | 13  | 14  | 15  | 16  | 17  | 18  | 19  | 20  | 21  | 22  | 

Rozdział IX Kładki, na których spotykają się ludzie różnych światów Wielki Piątek. Wokulski zastanawiał się czy iść na grób hrabiny Karolowej. Wziął 5 złotych półimperiałów (1=5 rubli srebrnych), potem dołożył kolejne 5, ale doszedł do wniosku, że nie będzie dokładał się do tej jarmarcznej dobroczynności. W Wielką Sobotę zmienił zdanie. Wziął 25 półimperiałów i poszedł do kościoła. Chciał zobaczyć Izabelę, a jednocześnie wstydził się swoich pieniędzy. Zobaczył tam wielu żebraków, zastanawiał się nad lepszym światem, do którego modlą się. Podzielił światy na trzy części, boską, ludzką i tych, którzy żyli w pałacach a kościół zmienili na miejsce schadzek. Sam uważał się za obcego dla nich wszystkich. Położył na tacy swoje pieniądze, które zrobiły duże wrażenie na hrabinie. Hrabina pytała o Mraczewskiego i powodach jego zwolnieniu. Izabela też nalegała, aby odpowiedział. Wokulski rzekł, że nie chodziło o przekonania polityczne, ale nietaktowne wyrażanie się o klientach. Możliwe, że te osoby same zachęcają do takiego postępowania i zachowują się nietaktownie? Wokulski odrzekł, iż one mogą, bo płacą za to. Izabela zarumieniła się ze wstydu i zaczęła czytać książkę. Hrabina zajęta dziećmi prosiła o pracę dla Mraczewskiego. Mógł mu ją zaofiarować, lecz w Moskwie. Izabela spytała jeszcze raz o Mraczewskiego. Wtedy dał jej do zrozumienia, że chodziło o nią, że to ona ośmieliła młodzieńca łaskawszym tonem. Wycofała się z prośby, mówiąc, iż w zasadzie nie stanowi jej różnicy, gdzie Mraczewski będzie mieszkał. Pożegnał się. Hrabina podziękowała i zaprosiła Wokulskiego na święcone. Mają być u niej znajomi z Towarzystwa Dobroczynności, którego członkiem jest Wokulski. Izabela podejrzewa cioteczkę o kokietowanie Wokulskiego, co może mu zawrócić w głowie. Za granicą takie stosunki arystokracji z mieszczaństwem należą do dobrego tonu, ale Wokulski nie powinien zapominać, kim jest i tracić głowę. Wokulski bardzo krytycznie myśli o tym, co zaszło. On wyrzuca setki rubli po to, aby się ożenić, natomiast damy wystają i godzinami nudzą się, aby zyskać rozgłos, przy tym udają pobożność. Postanowił też zainwestować w powóz i naukę angielskiego, ponieważ Izabela powiedziała do ciotki w tym języku. Przeliczył, że będą to wydatki rzędu 1000 rubli rocznie, ale przecież na własne szczęście nie będzie żałował. Obserwował prostytutkę, która dawała na tacę 40 groszy. Potem Stawską i jej śliczną córeczkę Helę. Żałował, że nie spotkał tej pięknej kobiety rok wcześniej. Z jej rozmów wywnioskował, że jest chyba wdową. W kruchcie zobaczył tę samą prostytutkę rozdającą dziadom jałmużnę. Pomyślał, że jest osobą bardziej świętą niż Izabela, mimo że sprzedaje swoje ciało z nędzy. Za to Łęcka chce sprzedać siebie jak najdrożej. Zapytał panienkę, dokąd idzie, a ona zaofiarowała swoje usługi. Zaprowadził ją do sklepu, do pokoju Rzeckiego. Rozmawiał z nią. Miała 19 lat i mieszkała w burdelu, a za wszystko naliczano jej odsetki, że mimo iż płaciła za pokój i jedzenie, to wciąż miała długi. Kiedyś uciekła, lecz sprowadzono ją z powrotem i pobito, tydzień leżała chora. Wokulski z listem polecającym odesłał ją do sióstr Magdalenek. Ma tam pracować i wyjść na ludzi. W Wielką Niedzielę wynajętym powozem pojechał do hrabiny. Czuł się obco, ale Łęcki przywitał się z nim, na tę okazję pogodził się nawet ze swoją kuzynką Joanną. Łęcki przedstawiał go gościom, spośród których większość Wokulski znał. Kiedy przeszli do drugiego pokoju, arystokraci rozmawiali o Wokulskim. Jego dostawy na wojnie były bardzo rzetelne. Nawet żołnierze wiedzieli, iż jeśli chleb był dobry, z pewnością został wypieczony z mąki od Wokulskiego. Proponowano mu wielki majątek za wejście do jakiejś spółki, ale Wokulski nie przyjął. W drugim salonie poznał księcia i rozmawiali, gdy podeszła Izabela i chciała im podać coś do picia. Książę pytał o tytuły i koligacje rodzinne. Wokulski odparł, że jest dorobkiewiczem i nikim wielkim. Książę odparł, że krajowi potrzebni są ludzie energiczni, pomysłowi, zdolni, pracowici i to są tytuły Wokulskiego. Podeszła hrabina, aby zabrać go do prezesowej Zasławskiej. Stara dama wypytała o Stanisława Wokulskiego, porucznika, stryja Wokulskiego, który 5 lat wcześniej zmarł. Pozostał po nim złoty krzyż. Pytała też o inne pamiątki po wuju. Kiedy Wokulski odparł, że wuj przed śmiercią opieczętował swoje pamiątki i kazał je pochować w trumnie razem z nim, prezesowa zasłabła. Musiano wyprowadzić ją do drugiego pokoju. Wszystkie oczy skierowały się na Wokulskiego. Książę odgadł, iż chodziło o jakieś stare czasy i zagadnął o możliwość wybudowania fabryki tkanin na polskich ziemiach. Znowu hrabina zabrała Wokulskiego, a książę opowiadał o nim same pochwały zebranym kolegom. Pochwały te słyszała Izabela. Wokulski dowiedział się od Zasławskiej (kobita po 70-tce), że dawno temu, pół wieku, kochała się w jego wuju. W Zasławiu przesiadywali godzinami obok ruin zamku. Był tam wielki głaz, pod którym się spotykali i studnia, w do której z żalu nawet chcieli się razem rzucić. Ona była bogata, on biedny oficer, nie mogli razem żyć. Wszystko przeminęło, ale pamięć pozostała i ogromny żal. Największą zbrodnią jest zabicie miłości. Prosi Wokulskiego o wykucie wiersza na kamieniu w Zasławiu jako nagrobka dla jego stryja. Wyszedł z przyjęcia, szukał Izabeli, chciał się pożegnać z nią, ale nie było jej w pobliżu. Szedł piechotą do domu, rozpoznawał twarze przechodniów. Izabela wróciła do domu i opowiadała Florci o Wokulskim. Jak on w ogóle śmiał tam przyjść, kupiec na salony, wszyscy nim zachwyceni. Florentyna uspokaja ją, że to bohater sezonu, ona też nim była kilkanaście lat temu. Izabela boi się Wokulskiego.

Strony z opracowaniem:   1  | 2  | 3  | 4  | 5  | 6  | 7  | 8  | 9  | 10  | 11  | 12  | 13  | 14  | 15  | 16  | 17  | 18  | 19  | 20  | 21  | 22  | 

ROZPRAWKA

Czy Wokulski to romantyk, a może pozytywista? pobierz

ESEJ

“Lalka” B. Prusa powieścią o straconych złudzeniach. pobierz