STRESZCZENIE
Strony z opracowaniem: ((:dalej | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
|
|
Rozdział XIII Wielkopańskie zabawyW dzień wyścigów Wokulski był zadowolony z siebie. Podszedł do dżokeja Yunga i obiecał 50 rubli ponad umowę, jeśli wygra gonitwę. Rozmawiał z Łęckim, hrabiną i Izabelą. Była szczęśliwa, bo założyła się, iż baron nie utrzyma klaczy do wyścigów i wygrała. Założyła się też o zwycięstwo klaczy. Wokulski obiecał Yungowi 100 rubli ponad umowę. Obserwował bieg z powozu przez lornetkę. Patrzył też w stronę Izabeli, która z nim tego dnia rozmawiała jak nigdy. Wyścig wygrała klacz Wokulskiego, który stał przy powozie hrabiny.Wysoki sportsmen przyszedł do niego i wręczył 300 rubli za wygraną i 800 za klacz.Te pieniądze Wokulski podarował hrabinie i Łęckiej na ochronkę. Był szczęśliwy, kiedy popchnął go baron zupełnie go ignorując i narzekając na wielbicieli kuzynki Izabeli. Wokulski wyzwał go na pojedynek. Usłyszał od Izabeli podziękowania, które go uskrzydliły. Pojechał do Szumana, aby zamówić go na pojedynek w roli lekarza i sekundanta. Kolejnego dnia wraz z Rzeckim Szuman jechał do sekundantów barona Krzeszowskiego. Doktor stwierdził, iż są obserwatorami piątego aktu końca tragedii lub początku całego szeregu głupstw. Baron chciał przeprosić, ale Wokulski nie chciał żadnych przeprosin, nie spisał też testamentu, o co prosił Ignacy. Strzelali się w laski bielańskim. Baron chybił. Wokulski trafił w zamek pistoletu, który wybił zęba Krzeszowskiemu. Baron kazał poinformować żonę, że jest ciężko ranny. Do Wokulskiego zgłosił się Maruszewicz jako wysłannik barona. Wiedział o licytacji kamienicy, w imieniu barona prosił o pożyczkę 1tys. rubli. Wokulski pożyczył mu 400 rubli na weksel, ale podejrzewał, że Maruszewicz sfałszował podpis barona, dla którego szpieguje go. Rozdział XIV Dziewicze marzeniaIzabela rozmyślała o Wokulskim i widziała kilka faz oceny jego postaci.Pierwsza - dorobkiewicz, który skupywał weksle i patrzył za nią o d roku. Druga - kupiec robiący interes na ich rodowych srebrach, który wygonił ze sklepu Mraczewskiego w jej obronie. Trzecia faza to wielkanocne spotkanie u ciotki, gdzie poruszał się po salonach i górował nad wszystkimi. Czwarta- to postać z Łazienek, które lepiej do niego pasują niż sklep. Chociaż kupiec galanteryjny, to jednak ma powóz i pochodzenie szlacheckie.Tak przyzwyczaiła się do spotkań w Łazienkach z Wokulskim, że gdy raz nie było go w pobliżu, nazwała go gburem, była wręcz oburzona jego nieobecnością. Wszyscy od książąt po ochockiego chwalili Wokulskiego, a Izabela była oburzona, że śmiał udawać zakochanego w niej. Wreszcie od pani Meliton usłyszała o zatargu Krzeszowskiego z żoną i przy niej wyraziła życzenie, by klacz nie wróciła do Krzeszowskiego i tak się stało. Z hrabiną założyła się o bransoletę z szafirów o to, że baron nie dostanie swojej klaczy przed wyścigiem. Krzeszowskiego nie lubiła Izabela, ponieważ kiedyś umizgiwał się do niej i został odtrącony, a potem nazywał ją starzejącą się panną. Uratował jej honor podczas wyścigów Wokulski, wyzywając go na pojedynek. Gdyby nie był kupcem, to może miałby u niej jakieś szanse. Płakała z powodu spodziewanej śmierci Wokulskiego, ponieważ baron świetnie strzelał. Przed czwartą po południu obudził ją ojciec z nowiną, że baron ranny, Wokulski cały wyszedł z pojedynku. Krzeszowski przesłał wybity podczas pojedynku ząb Izabeli z liścikiem i przeprosinami. Nareszcie się odgryzła baronowi. Marzyła teraz, jak by to było pięknie, gdyby Wokulski sprzedał sklep i kupił ziemię i stał się jej powiernikiem, a nawet znalazłby jej odpowiedniego dla jej rodu męża. Ojciec zapytał ją, czy pomimo etykiety nie mogliby przyjąć na obiedzie Wokulskiego? Odpowiedziała, że nawet służbę dopuszczają do pewnej poufałości. |
 |